เคยมั้ยคะที่ เราได้อะไรบางอย่างมาแบบบังเอิญแล้วสุดท้ายเราก็ขาดมันไม่ได้ นี่เป็นเรื่องที่เผอิญมันมาโยงเข้ากันได้พอดิบพอดีน่ะค่ะ ลองอ่านกันดูนะคะ

ครั้งแรกจำได้ว่าประมาณต.ค.ปี 50 มีลูกนกตกลงมาจากรังอยู่ที่สวนหน้าบ้าน ตอนแรกไม่รู้นกอะไรไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แต่มันไม่มีแม่! ครอบครัวมันไม่เหลือซักตัว สงสัยนี่คงเป็นตัวสุดท้ายในรังแน่เลย ตรงปีก ขนก็เพิ่งขึ้นเต็ม ขาก็ยังไม่แข็ง เดินขย๊อกแขย๊ก บินได้นิดนึงก็ร่วงลงพื้น ก็เลยตัดสินใจ จับเค้าขึ้นมาดู หน้าตาน่ารักดี ตัวใหญ่กว่านกกระจอกนิดหน่อย เอาล่ะ ถ้างั้น ฉันจะเลี้ยงเจ้าเอง.. พอดีแม่เดินมาเห็น ถามว่าจะเลี้ยงเหรอ ก็ตอบว่าใช่ค่ะ แม่เลยบอกว่าเอาเค้าไปเลี้ยงก็ต้องดูแลเค้าให้ดี แม่เลยให้ตังค์มาซื้อกรงให้เค้าอยู่ พอเลี้ยงไปเลี้ยงมา นี่มันนกเขานี่!!! เค้าว่ากันว่าใครเลี้ยงนกเขา บ้านนั้นจะมีแต่ความมั่งคั่ง สมบูรณ์พูนสุข แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่เคยรับรู้เลยว่า ตำนานนี้มันก็มีด้านมืดเช่นกัน ! แล้ววันนั้นก็มาถึง......

ประมาณบ่าย3 ได้ มีคนมาส่งจดหมายหน้าบ้าน เราเอา ปิโยะ ออกมาผึ่งแดดเล่นที่หน้าบ้าน ปกติแล้วเราจะเอาเค้าใส่กรงเวลาที่เค้านอน และ เวลาพาเค้าออกมาสูดอากาศนอกบ้านเท่านั้น นอกนั้นเราก็จะปล่อยเค้าอิสระบินเล่นในบ้าน อยากเกาะหัวใคร อยากกินอะไรก็ปล่อยเค้าเข้าร่วมวงด้วยทุกครั้ง แต่วันนี้ตอนเค้ามองดูคนส่งจดหมายเค้าโดดลงจากคอนแล้วทำท่าอยากให้เราเปิด เราก็เปิดกรงให้เค้า เลยให้เค้าขึ้นมายืนบนนิ้วเรา คนส่งจดหมายร้องบอกว่า นั่น ลูกนกเขาใหญ่นะ ผมเคยเลี้ยงแข่งมาก่อนขอดูใกล้ๆหน่อย พอเราพาเค้าเดินไป เค้าก็กระโดดไปเกาะที่ไหล่ผู้ชายคนนั้น เค้าพูดได้แค่ว่า ไม่เคยเห็นนกเขาเชื่องขนาดนี้ พอขาดคำ เจ้าปิโยะก็บินขึ้นไปอยู่ที่เสาไฟฟ้าซะแล้ว เราทำใจแข็งข่มความกลัวไว้ บอกเค้าว่า กลับไปเถอะนกเราไม่หนีหรอก คงแค่ไม่คุ้นกับคนอืนเลยตกใจ เค้าเลยขี่มอ'ไซค์กลับไป เราก็ส่งเสียงเรียกชื่อเค้า เค้าก็ยังนิ่ง เราเลย เข้าบ้านกะว่าออกมาชั้นสองแล้วเอาไม้ยื่นออกไปเพื่อให้เค้าไต่กลับมา แต่เค้ากระโดดหนีต่อไปบ้านข้างๆ เราก็ปีนตามเขาไปด้วย (ดีที่เป็นทาวน์เฮาส์ถ้าเป็นอย่างอื่นจะปีนได้ไหมเนี่ย)  เราเข้าไปอยู่ใกล้เค้ามากแล้ว ไม้เกือบจะถึงตัวเค้าแล้ว แต่... เค้าบินไปทางตรงข้ามแล้วหายลับไปกับตาเราเลย.........

ตำนานที่ว่าน่ะนะ เค้าว่าไว้ ว่า นกเขา ไม่ ใช่นกเรา ยังไงมันก็ไม่อยู่กับเรา แล้วถ้าใครเลี้ยงนกเขา แล้วนกหนี หรือหายไป คนนั้นจะโชคร้ายสุดๆ สิ่งดีๆที่เคยมี เคนได้มาง่ายๆตอนมีเค้า มันจะค่อยๆหายไป....แล้วมันก็เป็นจริง

หลังจากนั้นเรากินไม่ได้นอนไม่หลับ คิดถึงเค้ามากมาย เห็นกรงว่างเปล่า ก็ร้องไห้ บอกแฟนทุกวันว่า ขอเลี้ยงนกอีกเถอะ จนในที่สุดเค้าก็ยอมให้เราเลี้ยงเป็นครั้งที่ 2

ทีนี้เราซื้อมาเป็นคู่ เลิฟเบิร์ด 1 คอคกาเทล 1 ชื่อ จิ๋วหลิว กับ แตงกวา ^_^ ทำไมต้องชื่อจิ๋วหลิว เพราะมันตัวเล็ก แต่แกร่งกล้าไม่กลัวใคร บินเข้าใส่แบบเฮลิคอปเตอร์จนเคยนึกอยากเปลี่ยนชื่อเป็นคอปเตอร์ให้รู้แล้วรู้รอด ส่วน ที่มาของแตงกวานั้น ก็เพราะ แม่ก็มีนกพันธุ์นี้เหมือนกันแต่ตัวนั้นชื่อแตงไท ล่ะ

ครั้งนี้เราถนอมมันมากทั้ง 2 ตัวยังเป็นลูกนก ลูกป้อนอยู่เลย เราเลยต้องป้อนเช้า ป้อนเย็น ยิ่งกว่าตอนเลี้ยงปิโยะซะอีก เจ้าจิ๋วหลิวมันบินเก่ง บินได้เพราะยังเล็ก คลิปปีกไม่ได้ แต่แตงกวาโดนคลิปปีกแล้วเนื่องจากนกเชื่องพันธ์นี้มักจะถูกเอาออกมาโชว็หน้าร้านให้คนได้เข้าไปจับเล่น และ เพื่อป้องกันไม่ให้นกบินหนีด้วย

แต่แล้วจิ๋วหลิวจอมซ่าก็ตาย เพราะน้องชายแฟนพาเค้าไปเล่นใกล้น้ำตกเทียม เค้ากระโดดพลาดตกน้ำเพราะอิ่มข้าวมื้อเย็น พอเห็นก็รีบช่วยเค้าขึ้นมาห่มผ้าเอาไดร์มาเป่าห่างๆ จากซ่าๆอยู่ค่อยๆหงอยแล้วก้หลับตา พอเรากลับมาดูอีกทีนึงนึกว่าเค้าอุ่นและหลับสบายไปแล้วที่ไหนได้ เค้าตายแล้ว...พร้อมกับอาหารเหลวที่ป้อนไว้ก็ไหลออกมาจากปากเค้าด้วย วันนั้นเราเศร้าแต่ไม่มีน้ำตาตัดใจบอกทุกคนในบ้านว่าเอามันไปทิ้งเถอะ เราเอาผ้าผืนนั้นห่อตัวเค้าอย่างดีแล้วเอาใส่กล่องตอนที่ซื้อเค้ามาแล้วเอาไปวางไว้บนถังขยะ พรุ่งนี้เช้าจะมีคนมาเก็บแล้วก็คงเอาไปเผาหรือฝังกลบจากนั้นเค้าก็คงจะไปถึงสวรรค์แล้วล่ะ เราคิดอย่างนั้น

หลังจากนั้นเราก็เลี้ยงดูนกน้อยแตงกวาอย่างดี เจ้าตัวนี้เรียบร้อยน่ารัก และติดเจ้าของเป็นที่สุด ชอบร้องเรียก แล้วก็ชอบเล่นตามหัวตามไหล่เราตลอดเวลา มีอยู่ครั้งนึงเราเอาเค้าไปเที่ยวสนามบินสุวรรณภูมิด้วยนะ เค้าเกาะไหล่เราเดินเข้าอาคารผู้โดยสารด้วยมาดที่เรียกว่าคุณชายสุดๆ(สงสัยว่าคนคงไม่ค่อยได้รู้จกนกพันธ์นี้กันเท่าไหร่ ประกอบกับที่สีเค้าขาวสะอาดทั้งตัว ดวงตาสีแดงสดใส ด้วยมั้งเลยดูว่า เค้าเหมือนเจ้าชาย ที่ดูไฮโซ และมีความหยิ่งในที)เลยมีแต่คนวิ่งเข้ามาเล่นกับเค้า ยังกะเค้าเป็นดาราเกาหลีก็ไม่ปาน บ้างก็ถามถามเราว่าไม่บินเหรอ บ้างก็ขอลูบเล่น วินาทีนั้นแม้แต่ฝรั่งยังมองเหลียวหลัง เรารู้สึกดีใจจนอยากจะเต้นรำแบบตัวที่หมุนๆอยู่นี่เลย แต่แล้วเรื่องเศร้าก็เกิดขึ้นอีกจนได้

พอดีช่วงนั้นแม่จะลงจากตจว.มาหาเรา เราเลยอยากอวดเจ้าแตงกวาซะหน่อย เราก็เลยเอาเค้าใส่ตะกร้าปิกนิก แล้วไปหาแม่ที่บ้านกะจะเซอไพรซ์ แต่คนที่เซอร์ไพรซ์คือเราตะหาก เราไม่เจอแม่ เพราะแม่อยู่ที่โฮมโปรและโทรมาเรียกเราให้ไปหา เราเลยต้องจำใจต้องฝากแตงกวาไว้กับคนเฝ้าบ้าน ทั้งที่ไม่อยากเลย

แล้วเราก็กลับมาถึงบ้านจนได้... เราบเรียกชื่อเค้า เค้าก็ร้องตอบเราเลย เฮ้อ ยังไม่ตาย เราเองก็อยากให้เค้าออกมาข้างนอกเร็วๆ เค้าคงไม่อยากอึดอัดอยู่ในกล่องนั่นนานๆ เราเอื้อมหยิบกล่องลงมาจากบนกำแพง แล้วให้เค้าขึ้นมายืนบนนิ้วเรา แต่เค้าก็ยืนแค่แป๊บเดียวแล้วกระพือปีแรงขึ้นๆจนหลุดจากเราร่อนลงไปบนพื้นซึ่งที่ตรงนั้นมีหมา 2 ตัว กำลังมองเราอย่างดีใจสุดๆที่เจ้านายกลับมาบ้าน แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ...

มันตกลงไปบนพื้น!!! หมาทั้ง 2 ตัวรีบวิ่งเข้ามางับหมายจะคาบเก็บมาให้เราดู เรากระโดดลงจากโต๊ะข้างกำแพงรีบเตะหมาทั้ง2 ออกไปให้ห่างๆเพื่อเข้าไปดูแตงกว่า เราอุ้มมันขึ้นมาไว้บนฝ่ามือมันกระตุก 2 ครั้งแล้วแน่นิ่งไป!! เรารีบเป่าปาก ปั๊มหัวใจมัน ร้องเรียกมันให้มันทำใจดีๆ " แตงกวา แม่อยู่นี่ลูก ทำใจดีๆไว้ อย่าตายนะ " เราพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่มันไม่เป็นผล ดูซิด้วยความดีใจของมัน แต่มันกลับทำให้ แตงกวาของเรา เจ็บและตกใจจนช๊อกตาย!!!! แทนที่แม่กับน้องจะได้เห็นมันตอนร่าเริงสดใสก็กลับได้เห็นตอนมันเป็นซากไร้ชีวิตเท่านั้นเอง  

ต่อจากบรรทัดนี้ คือ ความรู้สึกของน้องสาวเราเกี่ยวกับเรื่องนี้ ที่เขียนอยูใน milana.exteen.com ตามนี้;

เกิดเหตุสลดใจค่ะ... พี่สาวมาหาที่บ้าน แล้วเค้าพานกที่เลี้ยงมาด้วย กะจะเอามาให้แม่กับน้องๆ ดูกัน ตอนกลับมาก็ยังเห็นมันร้องเรียกอยู่เลย คล้อยหลังแป๊ปเดียว เดินเข้าบ้าน เห็นพี่สาวเดินร้องไห้อุ้มนกมา บอกว่านกตายแล้ว มันตกใจที่หมาเห่าใส่ตอนพี่สาวจะจับมันลงมา แล้วหมามันก็วิ่งเข้าใส่จะกัด นกไม่มีแผล แต่คงช็อกตาย... สงสารพี่สาวมาก เค้าพยายามช่วยนก แล้วพูดกับนก น้ำตาก็ไหลตลอด เห็นแล้วอดเศร้าด้วยไม่ได้ เพิ่งเห็นเมื่อกี้เอง...

เราเลยตอบใน Comment เค้าไปว่า ;

พลอยเอ๊ย นกพี่วันนั้นอ่ะ หมามันงับโดนนะเป็นแผลใต้ปีก แบบว่า พอยกปีกมันขึ้นมาดูก็เห็นหยดเลือดซึมๆออกมา เท่าหัวเข็มหมุดน่ะ เขี้ยวคงจมลงไปตอนที่เค้าพยายามจะบินหนีหน่ะ

เหตุการณ์ต่อจากนั้นเราร้องไห้มากที่สุดเลยค่ะ มากที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ จนแม่บอกว่า ลองเป่าปากปั๊มหัวใจรึยัง เราก็ทำทั้งๆทีรู้ว่าไม่มีหวัง เราไม่อยากให้เค้าจากไป แต่สุดท้ายเค้าก็ตายไปจากเรา เราเอาเค้าไปห่อผ้าแล้วฝังไว้ที่สวนข้างบ้าน อย่างน้อยเค้าคงมีความสุขที่รู้ว่าร่างเค้าได้เป็นประโยชน์ต่อต้นไม้ใบหญ้าในสวนนั้น (แม่บอกว่า ถ้าพ่อ หรือ แม่ตายเนี่ยจะร้องขนาดนี้มั้ย)

หลังจากนั้น อย่างที่รู้กัน เราก็ดั้นด้นไปหาตัวใหม่มาเลี้ยง ตัวนี้เราไม่คลิปปีกเค้า ไม่อยากให้เค้าเป็นเหมือนแตงกวา (คือบินหนีไม่ได้เมื่อภัยมาถึงตัว) เราเลยซื้อใหม่มา 2 ตัว LoveBird 1 Cockatiel 1 เหมือนเดิม เค้าชื่อมูมู่ กับมาม่า เนื่องจาก น้องสาวเรามีแมวชื่อ มีมี่ กับโมโม่ แล้วทีนี้เราก็เลี้ยงเค้ามาเรื่อยๆโดยทำใจว่าจะไม่รักมันหมดจิตหมดใจเหมือนครั้งที่แล้ว เพราะจะได้ไม่ต้องเสียใจมากอย่างนั้นอีก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

มาม่าเนี่ยสนิทกับเรามากจะร้องรหัสกันทุกวัน กู่กูกิ๊ว ๆ ไต่หัว บินเกาะไหล่ เล่นไหล่จับ กินน้ำจากแก้วด้วยกัน และยืนหลับบนตัวเราตอนที่เราหลับ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นโดยที่เค้าไม่โดนคลิปปีก เราดีใจมากๆที่เห็นเค้าเป็นอิสระ และ เข้ากับทุกคนได้ดีขนาดนี้ (แต่เค้าซนจริงๆนะ หากหักไปหลายเส้น เพราะชอบปีนป่ายในกรงร้องเรียกให้เราพาเค้าออกไปบินนี่แหละ)

นิสัยเค้าจะไม่เหมือนแตงกวาเลยตรงกันข้ามทั้งหมด ส่วนจิ๋วหลิวก็จะตรงข้ามกับมูมู่ คือ มาม่าซน ดื้อ ขี้อ้อน และ หยิ่ง ส่วนมูมู่จะเอาแต่ใจ เงียบๆและชอบเกาะไหล่ แต่ไม่ชอบให้ใครจับตัว

ปรากฎว่า 24/4/51 ที่ผ่านมาเค้าบินเล่นกันยู่ดีๆ มาม่า(คอคกาเทล) หมั่นไส้อะไรมูมู่ (เลิฟเบิร์ด) ไม่รู้ บินตรงเฉียดหัวเราออกไปทางประตูหลังบ้าน รวดเดียวไม่แวะเกาะอะไรทั้งสิ้น แล้วก็มองไม่เห็นเค้าอีกเลย เราร้องเรียกเค้า กู่กูกิ๊ว เค้า ร้องตอบกู่กูกิ๊ว ครั้งเดียวและจากนั้น....เค้าก็หายไปเลย เราเดินตามหาเค้าทั้งซอย..ไม่เจอ..ไม่มีใครเห็น...ไม่มีใครสนใจแม้กระทั่งสมาชิกคนอื่นๆในบ้านของเราเอง เราขอบใจเพื่อนบ้านจริงๆที่ช่วยตามหา แล้วรีบขึ้นมาล๊อคห้องนอน ร้องไห้อยู่ตรงนั้นคนเดียว ..เราเศร้าอยู่แบบนี้ 2 วัน และหมดหวังที่จะตามหาเค้าแล้ว แต่ยังดีใจที่ surprised smile อย่างน้อยเค้าก็ "จากเป็น " ไม่ได้ "จากตาย" อย่างคราวก่อน..

มีคนเคยบอกว่าถ้านกCockatielที่เราเลี้ยง บินขึ้นฟ้า มันจะหลงทางเหมือนปล่อยเด็ก2-3ขวบไว้กลางสนามหลวง คือ เค้าไม่มีทางกลับบ้านได้ถูก แถมไม่มีใครประกาศหาพ่อแม่ให้มารับกลับบ้านด้วย ช่วงนี้ก็พายุเข้า ไม่รู้เค้าจะไปหลบฝนที่ไหน มีใครใจดีให้อาหารเค้ากินหรือยัง หรือว่าจะตายกลายเป็นอาหารให้หมาหรือแมวไปแล้ว..พี่หวังว่ามันคงยังมีชีวิตรอดอยู่นะ ถ้าเจอคนเค้าจะรอดเพราะเค้าน่ารัก ใครๆก็อยากเลี้ยง T^T

เชื่อไม๊ หลังจากเค้าหายไป เราคิดว่า เราโชคร้ายและดวงตก สุดๆ ทำอะไรผิดพลาด มันป้ำๆเป๋อ ขัดข้องไปซะหมด พอคิดถึงเค้ามากๆเข้า เมื่อวานนี้เลยไปหาซื้อมาอีก 2 ตัว ให้เค้าเป็นเพื่อนกันซะเลย ชื่อว่า น๋มปัง กับ เฉาก๊วย ให้เค้ามีเพื่อนเวลาพี่ต้องทำงานนอกบ้าน ตอนนี้เค้ายังไม่ชินกับบ้านใหม่ คิดว่าซัก 2-3วัน คงจะได้ลูกเป็ดซนๆมาเลี้ยงแทนลูกนกเชื่องแล้วล่ะ เพราะ 2 ตัวนี้เจ้าของเดิมเค้าคลิปปีกมัน มันเลยได้แต่เดินๆๆ น่ารักไปอีกแบบdouble wink

อยากบอกว่าคราวนี้จะไม่พาออกจากบ้านไปไหนอีกแล้ว จะไม่เปิดประตูบ้านไว้ และจะใส่กรงทันทีเมื่อไม่อยู่บ้าน เค้า 2 คนจะได้อนู่กับพี่ไปอีก10,20ปี ตามอายุขัยที่เค้าควรจะมี ถ้าพลอย หรือ น้องๆ เพื่อนๆ คนอื่นอยากมาเยี่ยมเจ้าน่ารัก 2 ตัวนี้ก็เมลล์มานะคะ รุ้งจะได้เปิดบ้านรอต้อนรับbig smile

พี่รุ้ง ( Bing Bing ของ Milana ) จ้า

Comment

Comment:

Tweet

<a href="http://hzvjuqwvssjauwv.com">rroubkrpbebtpwq</a> http://yspzwrvulcaacdq.com [url=http://zvxdgkckqpcenxk.com]gquhuapnzucqssk[/url]

#3 By xsgnbbhlok (94.102.52.87) on 2010-06-14 12:58

ตอนนี้ น๋มปังกะเฉาก๊วยก็ Dead ไปแล้ว กรงว่าวเลยอ่ะ เลยหาซื้อกระต่ายมาเลี้ยงแทน

#2 By ranma9225 (124.120.75.2) on 2008-07-07 13:17

ยาวเหยียด -..-

แง่ม

#1 By Milana (มิลานะ) on 2008-06-30 23:38